اگر تنهاترين تنها شوم باز خدا هست  

  تو می توانی جانشين همه بی پناهی ها شوی 

.

.

.

.

.

.

.

من به دنیا اومدم!

هوراااااااااااا!

تولد تولد تولدم مبارک. مبارک مبارک تولدم مبارک.

به تولدم خوش اومدید

بفرمایید کیک

یه ذره هم

آخیش قر تو کمرم خشکیده بود.

خب خوش بگذره بای

کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پاییز بودم
کاش چون پاییز خاموش و ملال انگیز بودم
برگهای آرزوهایم یکایک زرد میشد
آفتاب دیدگانم سرد میشد
آسمان سینه ام پر درد می شد
ناگهان طوفان اندوهی به جانم چنگ میزد
اشکهایم همچو باران
دامنم را رنگ می زد
وه ... چه زیبا بود اگر پاییز بودم
وحشی و پر شور و رنگ آمیز بودم
شاعری در چشم من می خواند ...شعری آسمانی
در کنار قلب عاشق شعله میزد
در شرار آتش دردی نهانی
نغمه من ...
همچو آوای نسیم پر شکسته
عطر غم می ریخت بر دلهای خسته
پیش رویم
چهره تلخ زمستانی جوانی
پشت سر
آشوب تابستان عشقی ناگهانی
سینه ام
منزلگه اندوه و درد و بدگمانی
کاش چون پاییز بودم ... کاش چون پایز بودم

علی ای همای رحمت تو چه  آیتی  خدا  را    

    که به ما  سوا  فکندی  همه  سایه ی  هما  را

دل اگر خدا شناسی همه در  رخ علی   بین   

     به علی  شناختم  من،   به  خدا  قسم، خدا  را

مگرای سحاب رحمت توبباری ارنه دوزخ     

    به شرار  قهر  سوزد  همه  جان  ما  سوا  را

برو ای گدای مسکین در خانه ی علی  زن     

    که  نگین   پادشاهی   دهد   از  کرم   گدا  را

به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من     

   چو اسیر  توست  اکنون  به  اسیر  کن  مدارا؟

به جز از علی که  آرد  پسری  ابوالعجایب   

    که  علم  کند   به   عالم   شهدای   کربلا  را؟

چو به دوست عهد بندد ز میان پاک  بازان    

    چو علی  که می تواند که به سر برد  وفا  را؟

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش  گفت      

 متحیرم  چه   نامم   شه   ملک    لا فتی   را!

به دو چشم خون فشانم، هله ای نسیم رحمت   

   که  ز کوی او غباری   به  من  آر   توتیا   را

به امید  آن که  شاید  برسد  به  خاک  پایت   

   چه پیام ها سپردم،  همه  سوز  دل،   صبا  را

چو تویی قضای گردان، به دعای مستمندان      

 که ز جان  ما   بگردان   ره   آفت   قضا   را

چه زنم چو نای هر دم، ز نوای شوق او دم؟   

  که لسان  غیب  خوش تر  بنوازد  این  نوا  را

«همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی 

     به     پیام     آشنایی     بنوازد     آشنا     را»

ز نوای  مرغ  یا  حق بشنو که  در دل  شب  

  غم دل به دوست گفتن چه خوش است  شهریارا

پدر روزت مبارک

شادی کردن وخوشحالی از خاطر ما رفته . مردم ها کشته می شوند و میمیرند.(چون اعتراض دارند)   

ای مردم مگر شما هم آدم هستید که اعتراض دارید؟ اصلا شما را چه به ابراز وجود؟

این جا همه باید یکدیگر را تحمل کنند تا متحد باشند. و دنیا همه دشمن است. این جا باید مرگ بر آمریکا

گفت و خوش بود. حرف حق تاوان دارد. زندان دارد.

فرزند کعبه. یا علی . چه بگویم ؟ شیر خدا . گوشه چشمی کافیست. دل غمین مردم را ببین که چگونه

از دروغ های بسیار و هتاکی های بیشرمانه شکست و هیچ مرهمی دوایش نشد. یا علی میلادت

مبارک ولی کجاست آنکه زندگی را و نفس کشیدن را بر ما مبارک سازد؟ کجاست آنکه خدا وعده داد.

رسول وعده داد؟ فرمودی در آن هنگام که جهان را سراسر ویرانی گرفت می آید. ویرانی ازین بالاتر؟

دروغ و هتاکی و فریفتن مردم آخر تا به کی ادامه دارد؟ یعنی جوانان از این هم فاسد تر خواهند شد؟

پس ای وای بر ما!

یا علی دل پاکی ندارم. پرونده ام سیاه سیاه است.ولی چه کنم که بی تو نمی توانم. به پایت افتاده ام.

                                                      مرا دریاب.

محبت را در کودکی یافتم

که خورشید را در نقاشی اش سیاه کشید

تا پدر کارگرش در آفتاب نسوزد

***********

خیره بودم به سحر خیزی گل های بهار

داغ جانسوز شقایق نگرانم می کرد

زخم اعصار در اندیشه من جاری بود

صحبت از آفت گل بود و پریشانیها

گاهگاهی به خود می گفتم

با طپش های دلم می سازم

نوشداروی عطوفت که به زخم دل من مرهم بود

در سخن های تو جاری می شد

و کلامت

کلامت به من آرامش جان می بخشید

سیر عرفانی چشمان تو معراجم بود

سلام به همه دوستای گل قدیمی و همه دوستای عزیز جدید

من الهام هستم. به شما ربط نداره چند سالمه. خرده هوشی دارم

و سر سوزن ذوقیکه البته اهل کاشان نیستم. اگه مایلید می تونید

مطالب وبلاگ رو کپی کنید و مطمئن باشید که تحت پیگرد قانونی قرار نمی گیرید.

*****************************************************

خدایا....